Błogosławieństwo wdzięczności

Wdzięczność otwiera pełnię życia. Sprawia, że to, co mamy, wystarcza. Zamienia opór w akceptację, chaos w porządek, konfuzję w klarowność. Może zamienić posiłek w ucztę, mieszkanie w dom, obcego w przyjaciela. Wdzięczność nadaje sens przeszłości, przynosi pokój dzisiaj i tworzy wizję jutra.
M. Beattie 

Wdzięczne serce, to serce dostrzegające otrzymane dary, to serce które odpowiada  w konkretny sposób.  Czy jednak prawdziwa postawa wdzięczności nie zaczyna się trochę wcześniej?... w postawie przed otrzymaniem daru?  Wychowanie do wdzięczności jest jednoczesnym wyzwalaniem z egoizmu, z roszczeniowego podejścia do życia i otoczenia. Ważną umiejętnością  jest powiedzieć bliźniemu „dziękuję”, ale o wiele ważniejsza jest postawa wdzięczności, postawa serca skierowana na szukanie dobra w drugim człowieku, na docenianiu tego, co robi. Wdzięczność pozwala człowiekowi skupiać się na pozytywnych stronach życia, umacnia więzi, zwiększa empatię. Postawa wdzięczności jest czymś więcej niż okazjonalnym mówieniem „ dziękuję”, gdy nam się przypomni, że ktoś zrobił dla nas coś dobrego. Postawa wdzięczności jest wielką sztuką – jest umiejętnością cieszenia się z drobiazgów, które wypełniają naszą codzienność, jest umiejętnością przyjmowanie wszystkiego jako dar.  Człowiek wdzięczny nie lęka się nowych wezwań i jest pełen nadziei. Bez postawy dziękczynienia życie staje się trudniejsze, bo zaczyna nim rządzić egoizm, egocentryzm i brak życzliwości wobec innych. Prawdziwa wdzięczność wymaga ducha pokory, która chroni nas przed zapatrzeniem się w swoją wielkość i samowystarczalność.

Apostoł Paweł napisał: „Bądźcie wdzięczni”. I to wezwanie jest skierowane do każdego chrześcijanina. Życie wierzącego człowieka powinna charakteryzować postawa wdzięczności. Jeżeli czujemy potrzebę wdzięczności wobec człowieka - stworzenia Bożego, to o ileż bardziej postawa wdzięczności powinna nas przenikać względem Boga – Stwórcy. Zdaniem Mistrza Eckharta, jeśli mielibyśmy się pomodlić tylko raz w życiu, modlitwa ta powinna brzmieć „dziękuję”.                                                                           

 „W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was" (1 Tes 5,18; por. Ef 5,20). Postawa wdzięczności wypływa z głębokiej refleksji nad darami, do których niejednokrotnie się przyzwyczajamy. Często wydaje nam się, że mamy prawo do kolejnego dnia zapominając, że każdy dzień jest darem Boga.

I choć niejednokrotnie zmagamy sie z problemami, trudności nieraz wydają sie być nie do pokonania, a dziękowanie w ogóle nie łączy nam się z zaistniałą – trudną sytuacją, to jednak wdzięczność jest siłą, którą ofiaruje nam Bóg.